Η ζωή του θανάτου Spiros Podaras


Τα καρφιά

Άλλο να διαλύεις την ψυχή ενός ανθρώπου
και άλλο να το θέλει ο ίδιος
Άλλο να στρώνεις το δικό σου τραπεζομάντιλο για φαΐ
και άλλο να στρώνεις το δικό του σάβανο για το γεύμα σου
Άλλο να θέλει να πεθάνει
και άλλο να τον σκοτώνεις
Άλλο ζεις με την θλίψη του
και άλλο να ζει με την θλίψη του

Κάποιοι πιστεύουν ότι οι δερμάτινες καρέκλες είναι μόνο για τους πισινούς τους και αυτό δεν θα με πείραζε αν δεν μας χρησιμοποιούσαν για μαξιλαράκι για να μην πιαστεί η μέση τους
Παλεύουμαι δίνοντας τους την ήττα μας δώρο ζωής για αυτούς
Από τα χαράματα όλοι στον δρόμο αν και η ψυχή μας περιπλανιέται έξω όλο το βράδυ
Ανέχεια αγάπης
Ανέχεια ζωής
Ανέχεια ανάσας
Ανέχεια αγκαλιάς
Ανέχεια ακόμη και στον θάνατο

Κουράστηκα να αλλάζω λάμπες για να φωτίσω αυτό το τούνελ
Κουράστηκα να είναι τα προβλήματα μου σαν την λερναία ύδρα
Κουράστηκα να πιάνει μόνο το δικό μου καλημέρα
Κουράστηκα βοηθώ αυτούς που πρέπει να με βοηθήσουν
Κουράστηκα να ελπίζω σε ένα αύριο που δεν θα το δω ποτέ
Κουράστηκα να κλαίω και να μην έχω ούτε μαντήλι για να σκουπιστώ
Κουράστηκα να κουράζομαι

Αυτά τα ολίγα θα ήθελε να μου πει ο νεαρός που βρήκα στον δρόμο με την σύριγγα στο χέρι
Μια σύριγγα που με θύμισε καρφί
Μια σύριγγα που κάρφωσε και εμένα
Μια σύριγγα που για τον νεαρό ήταν ανάσταση και για μένα θάνατος

Για κάποιους η άνοιξη ηττήθηκε
Καρφιά δίνουμε καρφιά θα λάβουμε

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s