Zoi Kossyvaki ΑΚΟΥ ΠΟΙΗΤΗ


Άκου, Ποιητή …

Δεν θα με βρεις
σε κακοτυπωμένες εκδόσεις εγχειριδίων ζωής,
ούτ

ε σε τόμους επιστημονικών αναλύσεων
Σε φυλλάδες κίτρινες ή ροζ
δεν τυπώθηκα ποτέ …

Στην Ποίηση κρύβομαι,
Στο μανιφέστο των αξιών της
Στο μεγαλείο της μικραίνω
Τους Ναούς της προσκυνώ.

Ο πανδαμάτωρ χρόνος με άμαξα με ταξιδεύει
στις απλωμένες ψυχές των ποιητών,
σε αράδες και στίχους
που άγγιξαν την αιωνιότητα,
που θρονιάστηκαν μεγαλειωδώς
στης Αρετής την Τέχνη !!!

Άκου, Ποιητή …
Τους στίχους σου αγκάλιασα
κι ένιωσα να με συνεπαίρνει ο ρυθμός τους
Χορός σχεδόν ερωτικός,
εκεί που ενώνεται η ψυχή με την πένα,
Τανγκό για τους εραστές
των χτύπων της αιώνιας καρδιάς,
της προσήλωσης,
της λατρείας …

Εξαγνίζομαι στο πυρ των γραπτών σου, Ποιητή …
Ροή λέξεων μαστιγώνει τις αισθήσεις του νου
Λυτρώνει, σχεδιάζοντας νοήματα.
Κρύβομαι στην ανάγνωση,
Προσποιούμαι εξέλιξη,
Ακροβατώ στη γλώσσα,
Τανίζω τις υπερβολές της γραφής,
Ενσωματώνω ψυχή και αίμα.
Οι λέξεις αιμορραγούν,
Στενάζουν οι λογισμοί,
Διαφωνούν ως προς τη νόηση εννοιών κι αξιών.
Αιχμαλωτίζω τις αισθήσεις στη λέξη που απλώνει θεαματικά την έκρηξή της.
Πόσο απόκοσμο γίνεται το χαρτί σαν φιλοξενεί γραμμένα …
Ευθύνη του να τα κρατήσει ατόφια, Να μη χαθούν στο χρόνο.

Σε αναγνωρίζω, Ποιητή …
Στους λατρευτικούς Ύμνους
σαν κυλιούνται στο στρώμα μου τη νύχτα,
πυρπολώντας κάθε μόριο ψυχής.
Στους αγύρτες-στίχους που ανατινάζουν βεγγαλικά αλήθειας.
Στα υπό κατάρρευση όνειρα, σαν ακροβατούν σε κομμένο σχοινί.
Στα συνθήματα των τοίχων, που βοούν μ’ ενθουσιασμό …
Στην αφίλητη, άγουρη νιότη, που ξεπροβάλλει,
διεκδικώντας τη ζωή …
Στα γεμάτα στήθη των κοριτσιών, που τα γητεύει η πρώτη αγάπη …

Νιώθω την αγωνία σου, Ποιητή …
Σαν κρατάς σφιχτά την πένα, καθώς σ’ οδηγεί
η ψυχή σου σε μυστικά μονοπάτια,
Σαν ξεδιπλώνεις τη χαρά και τη λύπη σου,
σεντόνι να ξαπλώσουν οι λογισμοί σου.
Σαν ενδύεσαι χρώμα και φως,
για τα σκοτεινά περάσματα της σκέψης σου.

Αιχμαλώτισέ με, Ποιητή …
Στον πλούτο της υπερβολής σου
Στο πορφυρό της έντασής σου
Στο μενεξεδί της αλήθειας σου
Στο λευκό των λογισμών σου

Κατάκτησέ με, Ποιητή …
για να σου χαριστώ σαν στίχος
στην υπέρλαμπρη της γραφής σου έμπνευση.
Με παρασύει ο χείμαρρος των λέξεων
που σκάλισες εντός μου, με γραφή ανεξίτηλη …

Υπογράφω με το αίμα της καρδιάς μου
Ποιητή …
Και αφορίζω την έμπνευσή μου

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s