Το φως στον καμβά


Image

Συνέντευξη της Όλγας Σταυρίδου στον Στέλιο Κούκο*
 
1. Πώς κάνετε την επιλογή των υλικών στην απόδοση των έργων σας (λά­δια, τέμπερες, -κλπ.);
 
– Η επιλογή του υλικού γίνεται με την αίσθηση που έχει ο ζωγράφος για το ποιό υλικό θα εκφράσει και θα αποδώσει καλύτερα το συγκεκριμένο έργο. Και είναι καθοριστική, όσον αφορά στην απόδοση του έργου. Όμως συμβαίνει, σε κάποιες περιόδους, ο καλλιτέχνης να προτιμά κάποια υλικά από άλλα, που έχουν να κάνουν και με τις εκφραστικές του ανάγκες. Κάθε υλικό έχει τη δική του «γραφή», τη δική του «γλώσσα», τις δικές του δυνατότητες. Βλέπετε, χρησιμοποιώ τις λέξεις «γραφή» και «γλώσσα». Ναι, γιατί συμφωνώ μ’ εκείνο που είχε πει ο Σπύρος Παπαλουκάς, ότι «η ζωγραφική είναι ένα κείμενο αναγνώσιμο».
 
2. Ποιά είναι η σχέση σας με τις άλλες δυνατότητες εικαστικής έκφρασης πέρα απ’ την παραστατική ζωγραφική με την οποία ασχολείστε;
 
– Στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι και προβληματίζομαι με τη ζω-γραφική, πέρασα από πολλές φάσεις: αφηρημένη, παραστατική, κα-τασκευές κ.λπ. Με τον χρόνο δουλεύοντας κανείς ανακαλύπτει και καταλήγει στον τρόπο που ο ψυχισμός του βρίσκει την πληρέστερή του έκφραση. Για μένα η ζωγραφική δεν είναι προϊόν επινοητικότητας και φαντασίας, δεν είναι να φτιάξω σώνει και καλά κάτι που να φαντάζει «πρωτότυπο». Αλλά πώς όλος ο εσωτερικός κόσμος τού ανθρώπου θα υποταγεί στο θέλγητρο της εικαστικής έκφρασης. Τότε, με δουλειά και προσπάθεια το αποτέλεσμα θα είναι ασφαλώς και πρωτότυπο, καθότι ο πραγματικός κόσμος τού καθενός διαφέρει.
 
3. Υπάρχει κάτι στο οποίο να βρίσκετε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ανάμεσα στις σύγχρονες τάσεις της ζωγραφικής;
 
– Κάθε γνήσια έκφραση ανησυχίας γύρω απ’ τα εικαστικά, έχει οπωσ-δήποτε ενδιαφέρον. Το θέμα είναι κατά πόσο μπορούμε να είμαστε ειλι-κρινείς απέναντι στον εαυτό μας και σ’ αυτό που κάνουμε. Σας είπα, δεν με ενδιαφέρει σώνει και καλά να «κατασκευάσω» κάτι το «πρωτότυπο». Τελικά σημασία έχει το πώς στεκόμαστε απέναντι στο φαινόμενο που λέ-γεται ζωγραφική, και αφήνουμε τη ζωγραφική μέσω ημών να “μιλήσει”. Αυτό το “μέσω ημών”, δίνει και τη βαθύτερη αίσθηση του 
 
4. Μαθητεύσατε σε δύο πολύ σημαντικούς ζωγράφους, τον Γιάννη Μόραλη και τον Νίκο Νικολάου. Τί είναι αυτό που επαναφέρετε απ’ τη διδασκαλία τους στη δουλειά σας;
 
– Τον Νίκο Νικολάου τον είχα δάσκαλο μόνο για ένα χρόνο, όμως στο εργαστήριο τού Γιάννη Μόραλη μαθήτευσα τέσσερα χρόνια, και ωφελήθηκα από την παρουσία του και τις συμβουλές του. Δεν προσπαθούσε να σε βάλει σε καλούπια, αλλά να βοηθήσει να βρεις τον δρόμο σου. Και σου έδινε να καταλάβεις ότι ζωγραφική δεν είναι να φτάσεις κάπου, και μετά να δρέψεις τους καρπούς και να αναπαύεσαι στις δάφνες σου. Αλλά ότι η ζωγραφική, και η ανησυχία για τη ζωγραφική, τελειώνει μαζί με την πνοή σου.
 
5. Ζωγραφίζετε κάστρα, τοπία, σπίτια κ.λπ. Όλα αυτά αποτελούν μία ενότη­τα πραγμάτων, την ίδια τη ζωή;
 
– Η καλή ζωγραφική είναι κάτι το ζωντανό. Μας κάνει να δούμε κάτι όπως δεν το είδαμε ποτέ. Η πραγματική ζωγραφική φαίνεται όταν κανείς τη βάζει στο σπίτι του και ζωντανεύουν οι τοίχοι, ζωντανεύει ο χώρος. Άλλο τώρα αν τα περισσότερα πράγματα έχουν πάρει χαρακτήρα διακο-σμητικό. Είναι πολύ φτωχός ο ρόλος ενός ζωγραφικού έργου αν υπάρχει μόνο για να διακοσμεί. Το ζωγραφικό έργο πρέπει να σε αναπαύει και να σε πλουτίζει. Και πώς σε πλουτίζει; Όταν σε κάνει να δεις πράγματα με μια ματιά
που δεν την έχεις. Γιατί οι περισσότεροι δεν βλέπουμε, και όλα περνούν ξώφαλτσα από πάνω μας και έτσι αδειάζει η ζωή μας. Η πραγματική ζωγραφική, και η τέχνη γενικότερα, μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε την άδεια ζωή μας.
 
6. Τί είναι αυτό που σας γοητεύει στο Φαγιούμ; Τι θέλετε να εκφράσετε με τον τρόπο αυτόν σήμερα;
 
– Κατ’ αρχάς είναι εκπληκτική ζωγραφική. Βλέπουμε σε τί υψηλό βαθμό είχαν φτάσει στη ζωγραφική οι αρχαίοι Έλληνες. Αντιγράφοντάς τα, κατά κάποιον τρόπο, τα 
οικειοποιούμαστε, γινόμαστε μέτοχοι αυτής της παράδοσης. Γιατί αν δεν ζυμωθούμε με όλα όσα προηγήθηκαν και αποτε-λούν εκφράσεις άλλων ανθρώπων, πώς θα σταθούμε; 
Δεν μπορεί να υπάρξει το σήμερα, δηλαδή να αποκτήσει κάποια υπόσταση, ώστε να μπορέ-σουμε κι εμείς να σταθούμε, ερήμην όλων όσων προηγήθηκαν.
 
7. Θα ζωγραφίζατε με τον τρόπο του Πανσέληνου ένα κοσμικό έργο;
 
– Νομίζω πως δεν έχει νόημα, γιατί αυτό που θαυμάζουμε στον Πανσέληνο καταργεί την κοσμική γραφή. Αν με τις τρεις διαστάσεις δίνεται ο χώρος του σώματος, με τις δύο 
διαστάσεις δίνεται ο χώρος της ψυχής. Οι σύγχρονοι ζωγράφοι που κατάργησαν την τρίτη διάσταση, είχαν καταλά-βει το αδιέξοδο που είχε φτάσει η ζωγραφική, όπως είχε 
εξελιχθεί από την εποχή της Αναγέννησης. Στον Πανσέληνο απεικονίζεται μια άλλη κατά-σταση τού Είναι και της υπάρξεως, που δυστυχώς φαίνεται πως έχει ξεχαστεί.
 
8. Τί το εξω­ζωγραφικό σάς φορτίζει για να δουλέψετε;
 
– Πολλά πράγματα. Κατ’ αρχήν νομίζω πως ένα καινούριο έργο ετοι­μάζεται να γεννηθεί όταν η ματιά μας πέφτει με έναν ιδιαίτερο τρόπο πά­νω σε ένα συνηθισμένο αντικείμενο. στα καθημερινά πράγματα που μας περιβάλλουν και δεν τα δίνουμε σημασία. Και μέσα από το βλέμμα του ζωγράφου αναδεικνύονται, ζωοποιούνται, μας καλούν στον κόσμο τους. Αυτό και μόνο δεν είναι ένα μαγευτικό ταξίδι;
 
Η συνέντευξη δόθηκε στον Στέλιο Κούκο τον Μάϊο του 2003 και δημοσιεύτηκε στο ένθετο περιοδικό «Πανσέληνος» της εφημερίδας «Μακεδονία».

 

Το 340 σελίδων πολυτελές λεύκωμα κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Πατάκη. 
 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s